του Πέρα Ριέρα

Μια διάσημη δημοσιογράφος βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας της: ο Πρωθυπουργός τής χώρας εμπλέκεται σε μια περίεργη υπόθεση κι εκείνη πρέπει να του πάρει συνέντευξη για ν’ ανακαλύψει την αλήθεια. Ωστόσο, ο πονηρός Υπεύθυνος Τύπου τού Πρωθυπουργού, είναι διατεθειμένος να της δυσκολέψει το έργο. Λίγα λεπτά πριν αρχίσει η συνέντευξη, η πρωταγωνίστρια θα υποβληθεί σ’ ένα μακιαβελικό παιχνίδι παρεξηγήσεων και παγίδων, το οποίο θα την κάνει ν’ αμφιβάλει για τις ηθικές και επαγγελματικές της αρχές. Η αλήθεια; Είναι αυτό που εκείνη αναζητά. Στο τέλος τού έργου όμως, ίσως ανακαλύψει μιαν αναπάντεχη αλήθεια. Όχι σε σχέση με τον Πρωθυπουργό, αλλά σε σχέση με τον ίδιο της τον εαυτό.

Σχόλιο του συγγραφέα

Η θεματική αυτού του έργου δεν είναι η πολιτική. Δεν πρόκειται επίσης για ένα έργο σχετικά με τους δημοσιογράφους. Δεν πρόκειται για κάποιον στοχασμό όσον αφορά τις ανέκαθεν διαπλεκόμενες σχέσεις μεταξύ της τέταρτης εξουσίας και των πολιτικών. Τα Παιχνίδια εξουσίας μάς ξεναγούν στη συνεύρεση τριών προσώπων, τα οποία έχουν εκ διαμέτρου αντίθετη φιλοσοφία όσον αφορά την ηθική, την επαγγελματική δεοντολογία και την ανθρώπινη ατομική αξιοπρέπεια.
Όλοι θεωρούμε ότι έχουμε μια κλίμακα αξιών, κάποιες θεμελιώδεις αρχές οι οποίες διαμορφώνουν την προσωπικότητά μας· οι οποίες μας οδηγούν να κρίνουμε τη συμπεριφορά και τις πράξεις των άλλων από μια συγκεκριμένη σκοπιά. Τι γίνεται όμως όταν αυτές οι αξίες, αυτές οι σταθερές αρχές που μας διέπουν ως ανθρώπους, κλονίζονται και αμφισβητούνται,  σε τέτοιο βαθμό που στρέφονται εναντίον ακόμα και του ίδιου μας του εαυτού; Τι γίνεται όταν συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε τόσο ακέραιοι, τόσο αξιοπρεπείς και τόσο συνεπείς όσο νομίζαμε; Πώς αντιμετωπίζουμε τη ρήξη που επέρχεται ανάμεσα στις πεποιθήσεις μας και στις πιο ανείπωτες επιθυμίες μας;
Οι άνθρωποι είμαστε εύθραυστοι. Και εσωτερικά και εξωτερικά. Μόνο όταν πρόκειται να κρίνουμε τους άλλους νιώθουμε τολμηροί και ικανοί να εκφέρουμε άποψη, να ασκήσουμε κριτική, να δαιμονοποιήσουμε  πολύ απλά εκείνον που κάνει αυτό που εμείς δε θα κάναμε ποτέ. Ποτέ; Οι παππούδες μας λέγανε: “Ποτέ μη λες ποτέ”. Γιατί μπορεί μια μέρα να κάνεις αυτό που “δε θα έκανες ποτέ” και η κατάληξη να είναι καταστροφική…

Απόσπασμα του έργου

Πρωθυπουργός:Έχεις κόρη;

Σίλβια: Ναι.

Πρωθυπουργός: Πόσων χρόνων είναι;

Σίλβια: Μόλις έκλεισε τα δεκαπέντε.

Πρωθυπουργός: Ολόκληρη γυναίκα δηλαδή…

Σίλβια: (Συναινεί.) Και τα δικά σας πρέπει να ’ναι μεγάλα…

Πρωθυπουργός: Η μικρή έχει κλείσει τα έξι, και ο μικρός…, ε ο μικρός έχει μόνο ένα πράγμα στο μυαλό του…

Σίλβια: Αλήθεια;

Πρωθυπουργός: Νομίζω πως δεν αφήνει τα κορίτσια της τάξης του σε χλωρό κλαρί!

Σίλβια: Η ξέγνοιαστη εφηβεία…

Πρωθυπουργός: Εμείς ήμασταν ξέγνοιαστοι, Σίλβια. Τα σημερινά παιδιά, ξεπετάγονται πολύ γρήγορα… (Παύση.) Εγώ, στα δεκάξι μου, ήμουν πολύ πιο αθώος. Τις προάλλες το συζητούσαμε με τον Κάσερες. Εκείνος ανήκει σε άλλη γενιά, σε σύγκριση όμως με τους σημερινούς νέους, κι εκείνος είναι πολύ πίσω.

Σίλβια: Ο Κάσερες;

Πρωθυπουργός: Όταν είμαστε νέοι, νομίζουμε πως τα ξέρουμε όλα. Πως δε χρειάζεται να μάθουμε τίποτε άλλο.

Σίλβια: Πάντα υπάρχουν οι πιο προχωρημένοι.

Πρωθυπουργός:Ναι, αλλά-

Σίλβια: Και σίγουρα ο Κάσερες νέος ήξερε τα ίδια που ξέρει και τώρα…

Πρωθυπουργός: (Έκπληκτος.) Γιατί το λες αυτό;

Σίλβια: Συγγνώμη, δεν ήθελα…

Πρωθυπουργός: Γνωριζόσασταν με τον Κάσερες;

Σίλβια: Όχι! (Παύση.) Σας διαβεβαιώ πως δεν τον έχω ξαναδεί. Ευτυχώς.

(Παύση.)

Πρωθυπουργός: Σίλβια; Συνέβη κάτι;

Σίλβια: Όχι, τίποτα, απλώς…, προηγουμένως, ο Κάσερες… (Παύση.) Να, δηλαδή, μου φάνηκε πολύ… “περίεργος”.

Πρωθυπουργός: Γιατί το λες;

Σίλβια: Πριν έρθετε εσείς, μου έκανε ένα μάθημα για τη συμπεριφορά των ζώων.

Πρωθυπουργός: Ο Κάσερες;!

Σίλβια: Αν ποτέ πάψει να είναι καλός υπεύθυνος τύπου, κάντε τον διευθυντή  προσωπικού. Θα τα πάει πολύ καλά.

Πρωθυπουργός:Δεν ξέρω αν σε καταλαβαίνω… Είναι πολύ διακριτικός. Είναι αποτελεσματικός, αλλά πάντα χαμηλών τόνων. Ποτέ δε μου έκαναν παράπονα.

Σίλβια: Ε λοιπόν, μόλις με αντιμετώπισε σχεδόν σαν πόρνη.

(Άβολη σιωπή.)

Πρωθυπουργός: Σοβαρά μιλάς;!

Σίλβια: Δεν έχω ξανανιώσει ποτέ τόσο άβολα. Ήταν ό, τι πιο ταπεινωτικό έχω ζήσει. Λυπάμαι που το λέω έτσι, αλλά…

Πρωθυπουργός: Σίλβια! Τώρα αμέσως θα φωνάξω να- (Σηκώνεται.)

Σίλβια: Όχι! Όχι, σας παρακαλώ! Μην κάνετε τίποτα. Ας μην μπλέξουμε τα πράγματα. Προτιμώ να ξεχάσω ό,τι συνέβη.  Όσο πιο γρήγορα το ξεχάσω –

Πρωθυπουργός: Μα μου λες ότι σε έβρισε; Σίγουρα ήταν αυτός;

Σίλβια: Σας παρακαλώ, ξεχάστε αυτό που σας είπα. Άλλωστε, αρκετούς πονοκεφάλους έχετε με τα δικά σας.

Πρωθυπουργός: Σίλβια, μιλάμε για τον υπεύθυνο τύπου του γραφείου μου. Είναι εντελώς ανεπίτρεπτο να-

Σίλβια: Σας παρακαλώ… Το ξέχασα κιόλας. Ή σχεδόν……

Πρωθυπουργός: Μα, τι συνέβη;

Σίλβια: Όχι, τίποτα. Μια ατυχής παρεξήγηση. (Παύση.) Στην πραγματικότητα, εγώ ήμουν αυτή που… Τέλος πάντων, που… Θέλω να πω ότι εκείνος παρεξήγησε ένα βλέμμα μου και… (Παύση.) Ας το αφήσουμε εδώ, σας παρακαλώ. Όσο πιο πολύ μιλάω, τόσο πιο πολύ πείθομαι πως εγώ φταίω για όλα.

Πρωθυπουργός: Δυσκολεύομαι πολύ να πιστέψω ότι ο Κάσερες έκανε κάτι που θα μπορούσε-

Σίλβια: Κύριε Πρωθυπουργέ. (Αλλάζει θέμα.) Πρέπει να ετοιμάσουμε τη συνέντευξη. Δεν ξεκινάμε, τι λέτε; Το συνεργείο φτάνει όπου να ’ναι. Θα ’θελα να μιλήσουμε πριν, εσείς κι εγώ…, εμπιστευτικά.

Πρωθυπουργός: Εμπιστευτικά;

Σίλβια: Δε θα είναι συνέντευξη με παγίδες. Δεν είναι στο στιλ μου. (Παύση.) Θα μεταδοθεί ζωντανά. Φαντάζομαι πως δε θέλετε να υποπέσετε σε κανένα σφάλμα.

Πρωθυπουργός: Όχι. Φυσικά όχι.

Σίλβια: Προτιμάτε να σας δώσω από πριν τις ερωτήσεις, έτσι δεν είναι;

Πρωθυπουργός: Όπως θες.

Σίλβια: Αν υπάρχει κάτι που θέλετε να προσθέσετε, κάποια δήλωση που θέλετε να κάνετε, εγώ μπορώ να σας δώσω την κατάλληλη πάσα.

Πρωθυπουργός: Θα απαντήσω σε όλες τις ερωτήσεις που θα μου κάνεις. Είμαι  σίγουρος πως δε θα χρειαστεί να προσθέσω τίποτε άλλο. (…)

Σίλβια: Δε θέλω να φανώ αγενής, αλλά… (Παύση.) Δεν φοβάστε;

Πρωθυπουργός: Έχω αυτή την πολυτέλεια;

Σίλβια: Δεν είστε μηχανή.

Πρωθυπουργός: Είμαι ο Πρωθυπουργός της Κυβέρνησης, Σίλβια.