Πέντε συνεταίροι γύρω στα 40 δουλεύουν μαζί σε μια επιχείρηση. Η αποκάλυψη μιας υπεξαίρεσης θα φέρει αντιμέτωπο τον καθένα από αυτούς με όλους τους άλλους που τον θεωρούν ύποπτο. Ένας από όλους τους προσπάθησε να καταστρέψειι την εταιρεία στην οποία εργάζονται, μια εταιρεία που όλοι μαζί είχαν καταφέρει να μετατρέψουν σε μια επιχείρηση υγιή και  προσοδοφόρα. Ποιος είναι ο ένοχος; Σε πολύ λίγο χρόνο πρέπει να ανακαλύψουν τον υπεύθυνο της απάτης, θέτοντας όμως σε κίνδυνο όσα τους κρατούσαν ενωμένους τόσα χρόνια: τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη. Στο Φόξτροτ οι πρωταγωνιστές του θα δουν τη φιλία τους να δοκιμάζεται «δια πυρός και σιδήρου». Ο ένοχος τελικά θα αποκαλυφθεί, αλλά τίποτα δε θα είναι πια όπως πρώτα…
Απόσπασμα του έργου
Πρώτη σκηνή της Α’ πράξης
 
 (Αίθουσα συνεδριάσεων μιας εταιρείας. Ένα μεγάλο τραπέζι με καρέκλες γύρω. Σε μια γωνία, μια καφετιέρα και φλυτζάνια.

Πάνω στο τραπέζι ένας φορητός υπολογιστής. Μπροστά στον υπολογιστή το  κεφάλι του ΝΤΑΒΙΝΤ που ξεκουράζεται πάνω στα μπράτσα του. Ο νεαρός άντρας κοιμάται, καθισμένος σε μια καρέκλα με το σώμα του γερμένο μπροστά και το κεφάλι του πάνω στο τραπέζι.

Μπαίνει η TZINA. Κρατάει ένα τσαντάκι της δουλειάς και έναν δίσκο γεμάτο γλυκά. Βλέπει τον ΝΤΑΒΙΝΤ και σταματάει. Πλησιάζει αθόρυβα· τον παρατηρεί από κοντά. Σιγουρεύεται ότι κοιμάται και χωρίς να κάνει πολύ θόρυβο πλησιάζει την καφετιέρα. Αφήνει τον δίσκο με τα γλυκά και βάζει καφέ σε ένα φλυτζάνι. Όταν πια έχει τελειώσει, χωρίς να κάνει θόρυβο, παίρνει το φλυτζάνι και τον δίσκο και πάει να βγει από την αίθουσα. Τη στιγμή που είναι έτοιμη να βγει, ξυπνάει ο ΝΤΑΒΙΝΤ.)

ΝΤΑΒΙΝΤ:    ‘Ει!

(Η TZINA τρομάζει και της πέφτει το φλιτζάνι με τον καφέ. Ο δίσκος με τα γλυκά είναι κι αυτός έτοιμος σχεδόν να πέσει, αλλά καταφέρνει να τον συγκρατήσει)

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Τι κάνεις;

TZINA:         Καλημέρα.

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Τι κάνεις εδώ;

TZINA:         Εδώ;

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Τι ώρα είναι;

(Ο ΝΤΑΒΙΝΤ κοιτάζει το ρολόι του και πετάγεται.)

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Πήγε κιόλας εφτά;

TZINA:         Και είκοσι.

(Η TZINA αφήνει τον δίσκο επάνω στο τραπέζι, ανοίγει την τσάντα της και βγάζει χαρτομάντιλα. Μαζεύει το φλιτζάνι και προσπαθεί να καθαρίσει τον καφέ που έπεσε κάτω.)

TZINA:         Θες καφέ;

ΝΤΑΒΙΝΤ:   Οι κανονικοί άνθρωποι πιάνουν δουλειά στις οκτώ… (Για τον καφέ που έπεσε.) Αν δε σε πειράζει, θα πιω απ’ την καφετιέρα.

(Ο ΝΤΑΒΙΝΤ σηκώνεται από την καρέκλα, αλλά τον πονάνε όλα τα κόκαλά του)

TZINA:        Τι ώρα ήρθες;

ΝΤΑΒΙΝΤ:    (Τεντώνεται.) Ε…;

TZINA:         Ήρθες πολύ νωρίς, έτσι;

ΝΤΑΒΙΝΤ:    (Πλησιάζει την καφετιέρα.) Είναι ζεστός;

TZINA:         Όχι.

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Κρύο τον πίνεις;

TZINA:        Έλεγα να σε κεράσω ένα ωραίο γλυκάκι απ’ αυτά που έφερα σήμερα. Τα είδες;

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Έφερες γλυκά; Τι γιορτάζουμε;

(Σιωπή. Η TZINA τελειώνει το καθάρισμα.Ο  ΝΤΑΒΙΝΤ θυμάται.)

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Μαλάκα!

(Ο ΝΤΑΒΙΝΤ κοιτάζει τη TZINA, που έχεις μόλις σηκωθεί ξανά.)

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Τζίνα…

TZINA:         Εντάξει. Δεν πειράζει. Έχεις όλη την ημέρα για να το θυμηθείς.

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Τα πόσα κλείνεις;

TZINA:         Εντάξει.

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Πόσα κλείνεις;

TZINA:         Ο παππούς μου πάντα έλεγε πως σε κάθε γενέθλια χάνουμε έναν χρόνο ζωής..

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Ωραίος ο παππούς σου! (Την πλησιάζει και της δίνει ένα φιλί) Να σου τραβήξω τ’ αυτιά;

TZINA:         Θα πονέσω;

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Ναι.

TZINA:         Ας το αφήσουμε καλύτερα. Γλυκάκι;

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Δεν έχω όρεξη.

(Ο ΝΤΑΒΙΝΤ πάει να φέρει τον καφέ.)

TZINA:         Νταβίντ…

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Τι είναι;

TZINA:         Εδώ κοιμήθηκες;

ΝΤΑΒΙΝΤ:    (Ειρωνικά.) Πώς σου ήρθε τώρα αυτό;

TZINA:         Φοράς ακόμα τα χθεσινά ρούχα.

ΝΤΑΒΙΝΤ:    (Πιάνει το πουκάμισό του και το μυρίζει) Θες να πεις ότι…;

TZINA:         Όχι, όχι…

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Βρωμάω;

TZINA:         Όχι…

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Δεν αντέχω αυτούς που βρωμάνε.

TZINA:         Για το μαλλί μην ανησυχείς, μια χαρά διατηρείται.

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Έχεις…;

(Η TZINA ανοίγει το τσαντάκι της και βγάζει μια βούρτσα για τα μαλλιά. Τη δίνει στον ΝΤΑΒΙΝΤ.)

TZINA:         Μένεις συχνά;

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Για ύπνο; Σε εξαιρετικές περιπτώσεις.

TZINA:        Ξέρω… Ήθελες να μου ετοιμάσεις πάρτι-έκπληξη…

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Πώς το μάντεψες;

TZINA:         Προβλήματα;

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Προβλήματα;

TZINA:         Εξαιρετικές περιπτώσεις. Συμβαίνει κάτι;

ΝΤΑΒΙΝΤ:    (Την κοιτάζει ίσια στα μάτια.) Σε βλέπω μεγαλύτερη.

TZINA:         Είναι από τις τσίμπλες στα μάτια σου.

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Γερνάμε…

TZINA:        Να μιλάς για τον εαυτό σου. Γιατί κοιμήθηκες εδώ;

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Εσύ, γιατί είσαι κουτσομπόλα;

TZINA:  Δεν έμεινα ποτέ στη δουλειά ολόκληρη νύχτα. Μερικές φορές φεύγω αργά, αλλά όλη τη νύχτα… Δεν φοβάσαι;

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Να φοβάμαι; ;

TZINA:         Ολομόναχος σ’ ένα τεράστιο κτήριο …

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Τζίνα, τρεις νυχτοφύλακες έχει η εταιρεία.

TZINA:         (Με πονηρό ύφος.) Α, ναι… Το ξέρω, το ξέρω.

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Θες να σου γνωρίσω κανέναν;

TZINA:        Έμεινες για να μου κλείσεις ραντεβού; Είναι το δώρο σου; Πες το καθαρά. Εντάξει λοιπόν, θα κάνω τη θυσία να βγω με τον σεκιουριτά, αρκεί να μου εγγυηθείς πως αλλάζει σώβρακο κάθε μέρα.

ΝΤΑΒΙΝΤ:   (Με τον καφέ στο χέρι.) Έλα βρε Τζίνα, μη μου μιλάς για σώβρακα σεκιουριτάδων όταν έχω καφέ στο στόμα…

TZINA:         Ξέρεις τι χρειάζεται αυτή η εταιρεία;

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Νέους πελάτες;

TZINA:        Σοκολάτα. Ζεστή σοκολάτα με γάλα για πρωινό. Δε σου έφτιαχνε η μαμά σου όταν ήσουνα μικρός;

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Όχι;

TZINA:         Σοβαρά;

ΝΤΑΒΙΝΤ:    Δε μου έφτιαχνε. Είμαι αλλεργικός στα γαλακτοκομικά. Έτσι και μου έφτιαχνε κάθε μέρα, τώρα θα μιλούσες με το φάντασμά μου.