«Το χελιδόνι». Ένας αητός που έφτασε από την Ισπανία στην Αθήνα και τολμά να μας μιλήσει ανοιχτά για όλα…

Κριτική παρουσίαση της παράστασης από τον Παναγιώτη Μήλα στο catisart.gr

«Το χελιδόνι στο κλουβί να τραγουδήσει δεν μπορεί»… Αυτό λέει μια παλιά ελληνική παροιμία.
Φυσικά, όπως σε όλους τους κανόνες έτσι και στις παροιμίες υπάρχουν οι εξαιρέσεις. Αυτό το έζησα πηγαίνοντας για να παρακολουθήσω «Το χελιδόνι» (La golondrina) του Γκιλιέμ Κλούα(Guillem Clua), το οποίο σε μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και σκηνοθεσία της Ελένης Γκασούκα, παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο «Μικρό Γκλόρια».
Αν και το θέατρο είναι «μικρό» – όπως και το κλουβί – εν τούτοις σε κάνει να νιώθεις την ίδια άνεση που θα ένιωθες αν ήσουν σε μια μεγάλη και εντυπωσιακή αίθουσα.

Το περιβάλλον είναι μια ζεστή αγκαλιά που σε υποδέχεται με τρόπο ξεχωριστό και σε προδιαθέτει για να απολαύσεις την παράσταση που πιστεύεις πως είναι φτιαγμένη μόνο για σένα.
Το ίδιο πίστεψα κι εγώ όμως μπερδεύτηκα από την ώρα που άρχισε, κατά τη διάρκεια, αλλά και μετά που τέλειωσε το έργο: Είχε αγωνία, μα δεν ήταν θρίλερ. Είχε απρόσμενη εξέλιξη, αν και δεν ήταν περιπέτεια. Είχε και τραγούδια, και χορό, αλλά δεν ήταν μιούζικαλ. Ήταν ανάλαφρο, καμία σχέση όμως με το μπουλβάρ. Πολύ τρυφερό, έντονα ερωτικό, όχι όμως ρομαντική κομεντί. Δεν είχε ούτε διδακτικό τόνο, ούτε ήταν κωμωδία ηθών, αν και το γέλιο έβγαινε αβίαστα σε όλη τη διάρκεια της παράστασης. Αβίαστα όμως έβγαινε και το δάκρυ, αν και δεν ήταν αυτός ο στόχος του συγγραφέα. Είχε στοιχεία σκληρότητας, φάρσα δεν ήταν, ούτε μελόδραμα, ούτε τραγικοκωμωδία.
Τίποτα από τα παραπάνω. «Το χελιδόνι» είναι κάτι άλλο. Μια κατηγορία από μόνο του. «Το χελιδόνι» του Κλούα είναι ένας αητός που έφτασε από την Ισπανία στην Αθήνα και τολμά να μας μιλήσει ανοιχτά για όλα…

Περισσότερα

Η γενναία διαχείριση της πιο δύσκολης απώλειας

Κριτική της Όλγας Σελλά στο artplay.gr για Το χελιδόνι του Γκιλιέμ Κλούα στο Θέατρο Γκλόρια Μικρό.

Για όσους παρακολουθούμε συστηματικά τις παραστάσεις κάθε χρονιάς, η φετινή χρονιά μοιάζει, μέχρι στιγμής, να σκέφτεται αμήχανα την απάντηση στο ερώτημα: «Πες μου μια καλή παράσταση να δω». Εχω δυσκολευτεί πολλές φορές να απαντήσω σ’ αυτό το ερώτημα, που συχνότατα τίθεται, (ίσως γιατί κάθε φορά σκέφτομαι τα ενδιαφέροντα του ερωτώντος), αλλά στην προκειμένη περίπτωση, θα πρότεινα την παράσταση που σήμερα θα παρουσιάσουμε σε πολλές κατηγορίες κοινού, ακριβώς γιατί πρόκειται για ένα εξαιρετικό νέο κείμενο, που έρχεται από την Ισπανία, που ακούει και εντάσσει στην πλοκή του πολλά από τα πολιτικοκοινωνικά ζητήματα που απασχολούν ή διχάζουν τις σύγχρονες κοινωνίες, γιατί έχει τρυφερότητα, χιούμορ και συγκίνηση σε σωστές δόσεις, γιατί έχει δύο θαυμάσιες ερμηνείες.

Περισσότερα

«Το κάλεσμα της Λορίν» στο Θέατρο Αργώ

Της Μαρίας-Ελπινίκης Ζαφειράκη στην Quinta Το θεατρικό έργο «Το κάλεσμα της Λορίν» από την Παλόμα Πεδρέρο σε μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και σκηνοθεσία Φένιας Αποστόλου παίζεται στο Θέατρο Αργώ στο Μεταξουργείο. Η παράσταση αφορά το ζήτημα της ταυτότητας φύλου και του…

Περισσότερα

Μία σάκα με το «Μικρό Πόνι» μπορεί να αλλάξει τη ζωή μιας οικογένειας;

Κριτική από την Ελένη Ζαρκάδα στο mixgrill.gr Το έτος 2017 στη χώρα μας έχουν γίνει (εν όψει πολιτικών, βεβαίως, λόγων) μεγάλα βήματα σχετικά με την αποδοχή της διαφορετικότητας και την εξάλειψη των ρατσιστικών τάσεων. Παρόλα αυτά, θέματα που προβληματίζουν την…

Περισσότερα

Οι άνθρωποι είναι αδυσώπητοι απέναντι στο διαφορετικό. Είδαμε το Μικρό πόνι.

Κριτική από τη Βάσω Σπυροπούλου στο Duduka theater Το 2014 δύο παιδιά, ο Μάικλ Μορόνες και ο Γκρέισον Μπρους, στις Η.Π.Α., έπεσαν θύματα ενδοσχολικής βίας, χωρίς κανένας να τα προστατέψει. Ο Μάικλ Μορόνες αυτή τη στιγμή ζει με νεκρωμένο το…

Περισσότερα

Το Μικρό Πόνι: Η αποδοχή του «άλλου» σημαίνει αποδοχή του εαυτού

Κριτική στο menshouse.gr Θα περίμενε κανείς πως η εποχή μας θα σκότωνε επιτέλους τις εξ ανάγκης ιδεολογίες. Τις επιβαλλόμενες και όχι τις επιλεγμένες. Δυστυχώς, απέτυχε. Κι αντί αυτές οι ιδεολογίες να εξαφανιστούν, άρχισαν να δυναμώνουν και να απλώνονται. Η παράσταση…

Περισσότερα

Σοφία, του Ιγνάθιο Γκαρθία Μάι, στην Οικία Κατακουζηνού

Κριτική στο e-stage.gr Σε έναν χώρο με τη δική του ιστορία, ιδιαίτερο, ένα σπίτι - μουσείο, μια ζεστή γωνιά που φιλοδοξεί να γίνει ακόμα πιο γνωστή στο κέντρο της Αθήνας. Η οικία του Άγγελου και της Λητούς Κατακουζηνού υπήρξε φιλολογικό…

Περισσότερα

Λυδία Κονιόρδου: Όμορφη η «Σοφία» με τον Φαίδωνα Καστρή στον πανέμορφο χώρο των Κατακουζηνών

Του Παναγιώτη Μήλα 16 Οκτωβρίου: Μάρτυρος Λογγίνου του εκατόνταρχου, Μαρτύρων Δομετίου, Δομνίνου, Λεοντίου και Τερεντίου, γράφει το ημερολόγιο. Καμιά μεγάλη γιορτή. Είναι Δευτέρα και το φως της ημέρας δίνει τη θέση του στα φώτα της πόλης. Η Αθήνα – τουλάχιστον μέχρι τις…

Περισσότερα

Η μνήμη των νεκρών

Κριτική από τον Γιώργο  Σαμπατακάκη στην Athens Voice για τη Σοφία του Ιγνάθιο Γκαρθία Μάι. (...) το έργο ευτύχησε στα έμπειρα χέρια της μεταφράστριας και θεατρολόγου Μ. Χατζηεμμανουήλ που έδωσε μια μετάφραση ουσιαστικής θεατρικότητας, γλωσσικής φυσικότητας και σοφίας (όπως πάντα). Της οφείλουμε εξάλλου τόσες ωφέλιμες…

Περισσότερα

Σοφία-Κριτική στο Onlytheater

Γράφει ο Γιώργος Χριστόπουλος Το έργο του Ιγνάθιο Γκαρθία Μάι, "Σοφία", σκηνοθετεί στην οικία Κατακουζηνού ο Λεωνίδας Παπαδόπουλος. Πρόκειται για ένα μονόλογο που λαμβάνει χώρα σε ένα απροσδιόριστο μέλλον, με τη βασίλισσα της Ισπανίας να στέκει μπροστά στο φέρετρο του…

Περισσότερα