Κριτική για την παράσταση «Το Κάλεσμα της Λορίν» στο theatromania.gr

Από τη θεατρολόγο Μαρία Μαρή Πολύ σύνθετο το θέμα που θίγει το έργο αυτό της Παλόμα Πεδρέρο. Τι γίνεται όταν οι κοινωνικές συνθήκες καταπιέζουν την ερωτική προτίμηση ενός ατόμου; Αν το ζητούμενο για τον καθένα είναι η προσωπική του ευτυχία,…

Περισσότερα

Το Κάλεσμα της Λορίν – Παιχνίδια υπαρξιακής παρενδυσίας

από τη Λυδία Τριγώνη στο www.artic.gr Η νέα θεατρική σαιζόν έχει ξεκινήσει και ανάμεσα στις πολυάριθμες επαναλήψεις παραστάσεων, συναντάμε και το έργο της πολυβραβευμένης Ισπανίδας συγγραφέως Παλόμα Πεδρέρο, Το Κάλεσμα της Λορίν (1984), που μετά την περσινή επιτυχία στο A Small…

Περισσότερα

«Το Αίμα» – Ένταση στο Altera Pars. Γράφει η Άννα Παχή στο iart.gr

Μια καθηγήτρια φιλοσοφίας απάγεται από ανώνυμη, ανενδοίαστη τρομοκρατική ομάδα. Μέχρι να πληρωθούν τα λύτρα, την ακρωτηριάζουν κάθε δέκα ώρες, στέλνοντας τα κομμάτια της σε ανυποψίαστους πολίτες. Θα σωθεί; Το ερώτημα, όπως και η απάντηση, δεν έχει σημασία. Αυτός είναι ο…

Περισσότερα

Κριτική για Το Αίμα του Σέρτζι Μπελμπέλ στον Δρόμο της Αριστεράς

Σε μία σύγχρονη εποχή, σε μία διεφθαρμένη κοινωνία, διαδραματίζεται Το Αίμα του Sergi Belbel, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο θέατρο Altera Pars με τη σκηνοθετική υπογραφή του Πέτρου Νάκου και μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ. Μια ιδιόμορφη οικογένεια που…

Περισσότερα

Βία και εξουσία στις ανθρώπινες σχέσεις: Το αίμα, στο Θέατρο Altera Pars

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Παρακολουθώντας αυτό το άριστο από δραματουργικής πλευράς «καλογραμμένο έργο» του Σέρτζι Μπελμπέλ με πολύ «Αίμα», στα χνάρια των γνωστών αλγολάγνων και αιμοφιλικών ταινιών και τηλεοπτικών σειρών του παγκοσμιοποιημένου αγγλοσαξωνικού σαδομαζοχισμού, διέγνωσα πέρα…

Περισσότερα

Η μαμή της Ιστορίας: κριτική του Κώστα Γεωργουσόπουλου για Το αίμα του Σέρτζι Μπελμπέλ

ΤΑ ΝΕΑ, 16/4/2018 Η μαμή που βοηθάει την Ιστορία να γεννήσει το Νέον είναι για την επιτυχημένη αναλογία η Βία. Και φυσικά η αναρχική θεωρία, του 19ου αιώνα, που μας κληροδότησε αυτή την αναλογία δεν ανακάλυπτε κάτι νέο στον πολιτισμό,…

Περισσότερα

Το Αίμα – Θέατρο Altera Pars, Κριτική της παράστασης από την Κάτια Σωτηρίου. Φωτο αποκλειστικά για το mytheatro: Ελπίδα Μουμουλίδου

Το θέατρο Altera Pars παρουσιάζει το έργο του καταλανού συγγραφέα Sergi Belbel, το Αίμα, σε σκηνοθεσία Πέτρου Νάκου. Το «La Sangre» (το Αίμα) είναι ένα από τα πιο ώριμα έργα του Sergi Belbel , που  πραγματεύεται την ιστορία μιας γυναίκας, καθηγήτριας της φιλοσοφίας, παντρεμένης με έναν πολιτικό…

Περισσότερα

Το Χελιδόνι στο Μικρό Γκλόρια. Κριτική του Νίκου Ρουμπή στο monopoli.gr

«Το χελιδόνι» του Καταλανού Γκιλιέμ Κλούα, έχει ως βάση την πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση της 12ης Ιουνίου 2016 σε ένα gay bar του Ορλάντο και διαπραγματεύεται τον αντίκτυπο του γεγονότος στους οικείους των θυμάτων. Μια αληθινή, σκληρή ιστορία, ένα κείμενο-μανιφέστο κατά την ομοφοβίας που σε ένα δεύτερο επίπεδο είναι εμφανείς οι προεκτάσεις και το γενικότερο σχόλιο του στις ανθρώπινες σχέσεις.

Η υπόθεση

Ο Ραμόν, ένας νεαρός ξενοδοχοϋπάλληλος, θέλει να παρακολουθήσει μαθήματα ωδικής προκειμένου να μπορέσει να τραγουδήσει στο μνημόσυνο της μητέρας του. Έτσι, απευθύνεται στην Αμέλια, μια δασκάλα μουσικής. Υπάρχει, όμως, ένα πρόβλημα: η Αμέλια δεν αναλαμβάνει αρχάριους. Ο Ραμόν δεν πτοείται και με τις επίμονες προσπάθειές του κάμπτει τους ενδοιασμούς της Αμέλιας και ξεκινούν το πρώτο μάθημα. Τίποτα όμως δεν εξελίσσεται όπως θα ταίριαζε στην αναμενόμενη ροή. Το μάθημα της μουσικής μετατρέπεται σταδιακά σε μια ψυχαναλυτική κουβέντα εξομολογήσεων και μυστικών, ένα μάθημα ζωής και για τους δύο ήρωες.

Περισσότερα

Οι φυλακισμένες» στον Πολυχώρο Vault. Κριτική της Χαράς Κιούση στο newsbeast.gr

1950, Ισπανία. Λίγο μετά τον εμφύλιο πόλεμο η Δικτατορία του Φράνκο έχοντας συνεργάτη της την εκκλησία εφαρμόζει την στυγνή της πολιτική. Έξω από μια επαρχιακή πόλη της ενδοχώρας, ένα καθολικό παλιό μοναστήρι μετατρέπεται σε γυναικείες φυλακές.

Οι συνθήκες κράτησης  όπου κρατούνται είναι κάκιστες, από τον σφοδρό χειμώνα, την στέρηση φαγητού, την βια, την κακομεταχείριση, τις αρρώστιες, τον θάνατο. Η Ηγουμένη, μια μετριοπαθής γυναίκα που συμβιβάζεται διακριτικά με το Σύστημα  δεν διεκδικεί δυναμικά την οικονομική ενίσχυση  των φυλακών με αποτέλεσμα να μην παίρνουν μια από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Οι εννέα νέες γυναίκες που κρατούνται εκεί περνούν τα πάνδεινα. Η κομουνίστρια, η αναρχική, η δολοφόνος που σκότωσε τον άνδρα της , η μικροκλέφτρα, η   «πριγκίπισσα» που κατηγορείται ως συνεργός σε μεγάλη ληστεία μετά φόνου, η πόρνη, η μοιχός, η τρελή, είναι πρόσωπα βασανισμένα που το μόνο που λαχταρούν  είναι η ελευθερία τους για μια καινούργια ζωή.

Όλες τους ελπίζουν στη χάρη που κάθε δέκα χρόνια δίνει ο επίσκοπος  σε μια από αυτές. Κάθε μία ελπίζει και διεκδικεί  αυτήν την ευλογία, που θα δοθεί μετά από δυο εβδομάδες. Διάστημα επαρκές για να δούμε τις άθλιες ζωές τους.

Το έργο γράφτηκε κατ’ ανάθεση για να παρουσιαστεί  από τους τελειόφοιτους της Βασιλικής Ακαδημίας της Μαδρίτης το 2007. Λόγω της μεγάλης του όμως επιτυχίας ανέβηκε στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού θεάτρου της Μαδρίτης το 2008 σε σκηνοθεσία Ερνέστο Καμπαγέρο.

Ο Δημήτρης Καρατζιάς σκηνοθετεί με βλέμμα  στραμμένο στο αρχαίο δράμα, μια σύγχρονη πολυπρόσωπη πολιτική τραγωδία. Οι φυλακισμένες ηρωίδες είναι πρόσωπα σύγχρονα, τόσο επίκαιρα καθώς βιώνουν τον κοινωνικό και ιδεολογικό τους κατατρεγμό. Καταγγέλλοντας με φωνές που δεν ακούγονται στον έξω κόσμο, στον απάνθρωπο εγκλεισμό τους.

Την πολιτική μισαλλοδοξία και την εκκλησιαστική εξουσία που συνεργάζεται και στηρίζει τον φασισμό του Φράνκο, σκληρή κι’ απάνθρωπη, εκμεταλλευόμενη ακόμα και χρηματιζόμενη για στοιχειώδεις εξυπηρετήσεις. Την ποταπότητά τού επισκόπου που εκβιαζόμενος για  προσωπικές του αμαρτίες, υποκύπτει κάνοντας την «χάρι» του, ανταλλάξιμο μέσον σιωπής. Με το έξυπνο και πολυχρηστικό σκηνικό του Γιώργου Λεντζέρη, τέσσερις μικροί ξύλινοι πάγκοι  διαμορφώνουν τα κελιά και τους εσωτερικούς χώρους των φυλακών.

Οι φωτισμοί του Βαγγέλη Μούντριχα  εντείνουν την κλειστοφοβική  ατμόσφαιρα ενώ η χειροποίητη μουσική του Μάνου Αντωνιάδη δίνει ρυθμό στον χορό των γυναικών  που εκτίουν την ποινή τους. Με ψυχωμένες   εσωτερικά και κινητικά ερμηνείες εκφράζουν τον διαφορετικό κόσμο τους. Τις χωρίζουν πολλά μα τις ενώνει ο κοινός αγώνας της επιβίωσης.

Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης  και η προσδοκία της λύτρωσης. Απέναντί τους θα βρουν την απογοήτευση, την υποκρισία της εξομολόγησης, την στυγνή εκμετάλλευση , την ανυποληψία, την σεξουαλική κακοποίηση αλλά και την στοργή, την κατανόηση μιας στοργικής μοναχής. Με μικρούς απολογητικούς μονολόγους, μιλούν για προσωπικά τραύματα, την καταπίεση, την εξαθλίωση, τον ψυχικό βιασμό στο γάμο και στη φτώχεια . Είναι ψυχές πονεμένες, πάσχουσες κάτι που εκδηλώνεται ερμηνευτικά στις όψεις τους και αναζητούν στοργή, παρηγοριά, συμπόνοια, κατανόηση.  Τις βλέπουμε να θυμώνουν , να εναντιώνονται και να αφήνουν υπαινιγμούς η μια για την άλλη!

Παράλληλα όμως γίνονται τρυφερές, συγκαταβατικές, φίλες και δένονται μεταξύ τους, διεκδικώντας προνόμια και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης. Φυσικά δεν λείπει ο τύπος της καταδότριας, οι εξάρσεις, οι αγωνίες και η αναμεταξύ τους επιθετικότητα. Θαυμάζεις την ηθική ακεραιότητα και το υψηλό ιδεολογικό φρόνημα, συμπάσχεις με την στέρηση των παιδιών  τους, την ανελευθερία και την ανυποληψία τους, ενώ εξεγείρεσαι για την εκμετάλλευση της αδυναμίας τους, για το ανύπαρκτο έλεος των δεσμοφυλάκων και της πολιτείας.

Η επιτυχής  διανομή  των ρόλων στους δεκαέξι συνολικά ηθοποιούς της παράστασης, η γρήγορη ροή, η εμφάνιση του μαχαιριού  που προεξοφλούσε από την αρχή σχεδόν την έκβαση της δραματουργίας, οι συνεχείς ψυχολογικές και συναισθηματικές μεταπτώσεις έδωσαν μια συγκλονιστική παράσταση.

Σε μια εποχή που ο κόσμος μετατρέπεται σε μια απέραντη φυλακή φυλετικών, θρησκευτικών και κοινωνικών  προκαταλήψεων, η παράσταση στάθηκε  απέναντί μας ευαισθητοποιώντας τις θέσεις μας για επανένταξη στον ανθρωπισμό.

Συντελεστές

Συγγραφείς: Ignacio del Moral & Verónica Fernández
Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καρατζιάς

Πρωτότυπη μουσική: Μάνος Αντωνιάδης

Σκηνικά /Κοστούμια: Γιώργος Λυντζέρης

Κατασκευαστής σκηνικών: Κώστας Μπακάλης

Κατασκευή Κουστουμιών: Μάρθα Χριστοφορίδου

Σχεδιασμοί Φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας

Βοηθός Φωτιστή: Άκης Σαμόλης

Φωτογραφίες παράστασης: Χριστίνα Φυλακτοπούλου

Αφίσα παράστασης: Σίμος Παπαναστασόπουλος

Α’ βοηθοί Σκηνοθέτη: Γιέλενα Γκάγκιτς, Δανάη Μπαρούχου

Β’ βοηθός Σκηνοθέτη: Daniela Strati

Παραγωγή: Vault

Παίζουν: Ελένη Αλεξανδροπούλου, Ντέμη Αντωνοπούλου, Δέσποινα Αποστολίδου, Δώρα Γιαννακοπούλου, Βάσω Γρέντζελου, Χρήστος Καλμαντής, Γιάννης Καραμπέκιος, Μαρία Κατσαρού, Μυριέλλα Κουρεντή, Στέλλα Μουκαζή, Μαργαρίτα Παπαντώνη, Νίκη Πολύζου, Σοφία Ρούσου, Ευθύμης Τζώρας, Μαρία Φραγκάτου και η κυρία Γιάννα Σταυράκη

*Μετά την έναρξη της παράστασης δεν επιτρέπεται η είσοδος στην αίθουσα

Ημέρες Παραστάσεων:

Τετάρτη και Πέμπτη : 21:15

Διάρκεια: 100′ (χωρίς διάλειμμα)

Τιμές εισιτηρίων:

Γενική είσοδος: 15 ευρώ

Φοιτητές / Σπουδαστές / Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων / ΑμΕΑ / Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ): 10 ευρώ

Ατέλειες: 5 ευρώ

Περισσότερα

Συνδιαλέγεται με τη γλώσσα του Σαίξπηρ Κριτική της Νόνα Μολέσκη στον Φιλελεύθερο της Κύπρου για το έργο του Μανουέλ Ταμάγιο υ Μπάους «Ο θίασος του Ουίλιαμ Σαίξπηρ παρουσιάζει»

Κριτική της Νόνα Μολέσκη στον Φιλελεύθερο της Κύπρου για το έργο του Μανουέλ Ταμάγιο υ Μπάους "Ο θίασος του Ουίλιαμ Σαίξπηρ παρουσιάζει" που ανεβαίνει στο Θέατρο ΕΝΑ της Λευκωσίας σε σκηνοθεσία Μαρίνου Ανωγυριάτη. Στην ελληνική εκδοχή του ισπανικού κειμένου σε…

Περισσότερα