Ο Mariano Pensotti είναι Αργεντινός συγγραφέας και θεατρικός σκηνοθέτης.
Συνίδρυσε την ομάδα Grupo Marea μαζί με τη σκηνογράφο Mariana Tirantte, τον μουσικό Diego Vainer και την καλλιτεχνική παραγωγό Florencia Wasser.
Μεταξύ των πρόσφατων έργων του συγκαταλέγονται τα “La Obra” (2023), “Los Años” (2021), “Diamante” (2018), “El Público” (2018/2020/2021), “Arde brillante en los bosques de la noche” (2017), “Cuando vuelva a casa voy a ser otro” (2015), “Cineastas” (2013), “El pasado es un animal grotesco” («Το παρελθόν είναι ένα ζώο αλλόκοτο», 2011· παρουσιάστηκε στη Στέγη το 2014) και “La Marea.”
Όλες του οι παραγωγές έχουν παρουσιαστεί στην Αργεντινή και σε πολλά φεστιβάλ και θέατρα ανά τον κόσμο.
Την πρώτη του όπερα ως σκηνοθέτης, “Beatrix Cenci”, την παρουσίασε τον Μάρτιο του 2019 στην Opéra National du Rhin του Στρασβούργου. Τον Ιούνιο του 2021 παρουσίασε στον ίδιο χώρο τη δεύτερη σκηνοθεσία του σε όπερα, τη “Madame Butterfly”, που το 2024 φιλοξενήθηκε και στο Opera Ballet Vlaanderen της Αμβέρσας.
Σκηνοθετικό σημείωμα για το Μια αχόρταγη σκιά
Τον τελευταίο καιρό, με έχει καταλάβει μια εμμονή με τις ολοένα συχνότερες ειδήσεις για ορειβάτες που εξαφανίστηκαν πριν από δεκαετίες και των οποίων τα σώματα εμφανίζονται σε βουνά ανά τον κόσμο εξαιτίας της τήξης των πάγων ως αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής. Είναι σαν η φύση, κακοποιημένη μέχρις εσχάτων, να μας επιστρέφει τους νεκρούς που κρατούσε κρυμμένους τόσα χρόνια. Τα τελευταία πέντε χρόνια, σε μέρη πολύ απομακρυσμένα μεταξύ τους, όπως είναι η Ελβετία, τα Ιμαλάια, ο Καναδάς και η Αργεντινή, σώματα παγωμένα στον χρόνο έγιναν ορατά καθώς εξαφανίζονταν τα χιόνια και οι παγετώνες.
Η ανάβαση ενός βουνού ήταν πάντα κάτι πολύ περισσότερο από μια ιδιότροπη σωματική δοκιμασία αναρρίχησης σε βράχια. Ήταν πάντα μια μεταφορά για κάτι άλλο: μια αλλαγή οπτικής, μια ματιά προς το πέραν, το επέκεινα, μια άνοδος προς τον ουρανό, ένας διαφορετικός δεσμός με την απαιτητική πλευρά της φύσης. Αναπόφευκτα, τα τελευταία χρόνια ο καπιταλισμός μετέτρεψε την αναρρίχηση σε κάτι εντελώς διαφορετικό και επίσης ιδιαίτερα μεταφορικό: έναν αρπακτικό και ανταγωνιστικό τουρισμό γεμάτο χορηγούς, όπου είναι σύνηθες να εγκαταλείπεται ο αδύναμος στον δρόμο προς την κορυφή.
Ο Πετράρχης θεωρείται ο πατέρας της ορειβασίας. Το βιβλίο του, «Η ανάβαση στο όρος Βεντού», αφηγείται την ανάβασή του στο συγκεκριμένο βουνό το 1336. Είναι ένα συναρπαστικό βιβλίο για πολλούς λόγους, αλλά ιδιαίτερα στη δική μας δουλειά για έναν συγκεκριμένο: παρότι ο Πετράρχης παρουσιάζει την εξόρμησή του ως απολύτως πραγματική, έχει αποδειχθεί πως ήταν μυθοπλασία, δεν συνέβη παρά μόνο στη φαντασία του Ιταλού συγγραφέα. Και κάτι ακόμη: γράφει πως κατεβαίνοντας από το βουνό ήταν ένας άλλος άνθρωπος.
Λέγεται συχνά ότι, ανεξάρτητα από τις προσωπικές επιπτώσεις στη ζωή του, ο Πετράρχης ανέβηκε στο βουνό ως μεσαιωνικός άνθρωπος και κατέβηκε από αυτό ως άνθρωπος της Αναγέννησης. Ένας μελλοντικός εκφραστής του ουμανισμού που, παρότι δικαίως αμφισβητείται σε πολλά σημεία, δεν θα ήταν ίσως κακή ιδέα να τον επαναφέρουμε για τον σκοτεινό σύγχρονο κόσμο μας.
Το Μια αχόρταγη σκιά είναι επίσης μια ιστορία πατέρων και γιων. Απόντες πατέρες που τα παιδιά τους τούς μυθοποιούν και παρόντες πατέρες που τα παιδιά τους τούς απεχθάνονται. Όπως η κλιματική αλλαγή λιώνει τους πάγους του κόσμου, έτσι και ο χρόνος μοιάζει να διαλύει τους μύθους που υφαίνουν οι οικογένειες γύρω τους.
Στο Μια αχόρταγη σκιά βλέπουμε μόνο δύο ανθρώπους επί σκηνής: έναν πραγματικό άνθρωπο στον οποίο συνέβη κάτι εξαιρετικό και έναν ηθοποιό που ενσάρκωσε αυτόν τον άνθρωπο και την ιστορία του σε μια ταινία. Και οι δύο αφηγούνται και αναπαριστούν τις εμπειρίες τους, αλληλεπιδρώντας κατά διαστήματα και δημιουργώντας μια ανταλλαγή ανάμεσα στο πρωτότυπο και το είδωλό του.
Πάντα με συνάρπαζαν οι ταινίες που απεικονίζουν τις ιστορίες ανθρώπων οι οποίοι είναι ακόμα ζωντανοί. Τι συμβαίνει σε αυτούς τους ανθρώπους όταν βλέπουν τη μυθοπλαστική απεικόνισή τους; Τι συμβαίνει στους ηθοποιούς που υποδύονται το πραγματικό πρόσωπο; Σε ποιον βαθμό αλλάζει η ζωή και των δυο τους; Το να σκεφτόμαστε πώς η μυθοπλασία μεταμορφώνει την πραγματικότητα είναι επίσης ένας τρόπος να αναλογιστούμε πώς αφηγούμαστε μια ζωή, πώς αφηγούμαστε τον εαυτό μας.
Το Μια αχόρταγη σκιά είναι ακριβώς ένα πρότζεκτ που διερευνά τη φόρμα της «μυθοπλαστικής ντοκιμαντερίστικης αφήγησης», κάτι που παρουσιάζεται στο κοινό ως αληθινό αλλά το μυθοπλαστικό του στοιχείο είναι σχεδόν απόλυτο.
-Mariano Pensotti