του Πάκο Γκάμεθ
Μονόλογος για έναν άνδρα 30-38 χρόνων
Κρατικό Βραβείο Καλδερόν δε λα Μπάρκα 2018.
Φιναλίστ στα Βραβεία ΜΑΧ 2020 για τον καλύτερο νέο συγγραφέα.
Περίληψη
Ποιος είναι ο δικός σου τόπος μέσα στον κόσμο; Και τι θα γίνει αν τον χάσεις τώρα; Με αυτά τα ερωτήματα έρχεται αντιμέτωπος ο πρωταγωνιστής του έργου, όταν ο ιδιοκτήτης του σπιτιού το οποίο ενοικιάζει του ζητάει αύξηση στο ενοίκιο που φτάνει σχεδόν στο διπλάσιο της τιμής του. Ο ενοικιαστής είναι ένας εκπρόσωπος της γενιάς που ωρίμασε στο αποκορύφωμα της οικονομικής κρίσης και βλέπει ότι τα όνειρα και οι προσδοκίες του -να είναι ανεξάρτητος, να έχει ένα σπίτι, να έχει μια εξέλιξη στη δουλειά του- εξατμίζονται αναπόφευκτα μπροστά στα μάτια του. Έχει ένα μήνα περιθώριο για να εγκαταλείψει το σπίτι, και το χρονικό αυτό διάστημα μετατρέπεται σε μια αντίστροφη μέτρηση προς την άβυσσο και σε έναν αγώνα ανάμεσα στην αποδοχή του γεγονότος και την εξέγερση, τη λογική και το υποσυνείδητο, τον ρεαλισμό και την ποίηση, το νόμιμο και το δίκαιο.
Απόσπασμα
Κουράστηκα να δέχομαι διαταγές από όλους, κουράστηκα με τις προθεσμίες, τα μέιλ, τα τηλεφωνήματα, γι’ αυτό, αποφασίζω. Αποφασίζω ότι το σπίτι μου είμαι εγώ. Εγώ και το σπίτι μου, μια αδιαίρετη ενότητα. Από σήμερα θα είμαι το διαμέρισμα Α του δευτέρου ορόφου, στην Οδό Νουμάνθια, αριθμός 9, ταχυδρομικός κώδικας 28010, Μαδρίτη. Αποφασίζω να κλείσω τα μπαλκόνια και να γεμίσω το σπίτι με τον αέρα μου, αυτές τις ημέρες που μένουν. Τα 38 τετραγωνικά ασφυκτικά γεμάτα μόνο με την ανάσα μου, οι τοίχοι θα είναι προέκταση των πνευμόνων μου, μπαγιάτικος αέρας, που θα αναπνέω ξανά και ξανά μόνο για μένα. Διοξείδιο του άνθρακα χωρίς οξυγόνο. Όταν φτάσει ο ιδιοκτήτης, ο Χουάν Κάρλος Αθκάρατε, όταν αναπνεύσει την ανάσα μου, τον θυμό και την αγωνία μου, θα πέσει κεραυνόπληκτος στο κατώφλι μου. Το σπίτι, εγώ, η ανάσα μου, θα σε πνίξουν. Αύριο είναι 26 του μηνός και θα το πάω ακόμα παραπέρα. Μόλις είδα τον Γκούφι στο μπαλκόνι του, σκέφτηκα να γίνω σαν αυτόν και να σημαδέψω τα πάντα, να σημαδέψω την περιοχή μου. Δεν θα πηγαίνω στην τουαλέτα, θα κατουράω στα έπιπλα και στις γωνίες λέγοντας: Αυτό είναι δικό μου. Αυτό είναι δικό μου, αυτό είναι δικό μου. ΔΙΚΟ ΜΟΥ. Αλλά το μεσημέρι θα χρειαστεί να ανοίξω τα παράθυρα από τη βρόμα. Μετά το φαγητό, παρακολουθώντας ένα ντοκιμαντέρ για τις μέλισσες, σκέφτομαι τη γονιμοποίηση ως έναν πιο υγιεινό τρόπο για να μην εξαφανιστώ. Στις 5 το απόγευμα θα έχω γυρίσει από το κινέζικο παζάρι με μια βαριοπούλα, ένα σφυρί κατεδάφισης. Θα περάσω το απόγευμα ανοίγοντας τρύπες στους ενδιάμεσους τοίχους και γονιμοποιώντας τους. Χτυπάω απαλά τους τοίχους, ανοίγω ρωγμές και μετά τις γεμίζω με μένα. Κάνω έρωτα με το σπίτι μου γιατί θα μείνω εδώ για πάντα. Το θέλω και μπαίνω μέσα του. Θα είμαι μέσα σε κάθε τοίχο. Το DNA μου ανάμεσα στα τούβλα. Τι λες τώρα, Χουάν Κάρλος; Αυτό δεν το περίμενες, έτσι;