του Gerard Guix
Η παράσταση που ανέβηκε στη Βαρκελώνη το 2023 τιμήθηκε με 4 Βραβεία Κοινού (Premis Butaca)
Διανομή: Δυο άντρες, που μπορεί να είναι από 25 μέχρι 43 ετών, αλλά συνομήλικοι: δηλ. σε όποια ηλικία είναι ο ένας θα πρέπει να είναι οπωσδήποτε και ο άλλος.
Το 1993, στο Λίβερπουλ, δύο δεκάχρονα αγόρια, o Τζον Βέναμπλς και ο Ρόμπερτ Τόμσον, απήγαγαν, βασάνισαν και σκότωσαν ένα δίχρονο αγοράκι, τον Τζέιμς Μπάλτζερ . Η υπόθεση συγκλόνισε την κοινή γνώμη και εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο πολυσυζητημένα εγκλήματα της εποχής. Τριάντα χρόνια αργότερα, ο συγγραφέας Ζεράρ Γκις επανέρχεται σε αυτή την ιστορία με το έργο *Dirrrty Boys*, επιχειρώντας να φανταστεί πώς θα είναι άραγε σήμερα η ζωή των δραστών. (αποφυλακίστηκαν μόλις ενηλικιώθηκαν και η αστυνομία τους έδωσε νέες ταυτότητες και ασυλία ώστε κανείς να μην ξέρει ποιοι είναι. Δεν ξανασυναντήθηκαν ποτέ.)
Ένα έργο για τις δεύτερες ευκαιρίες, για τη λύτρωση, για την ανάγκη να αναλάβουμε την ίδια μας την πορεία, που αφήνει αναπάντητα όλα τα ερωτήματα που εκτοξεύονται στον αναγνώστη, που χρησιμοποιεί τη μορφή των αφηγητών για να επιταχύνει τη μετάβαση από σκηνή σε σκηνή —η χρονολογική ακολουθία εκτυλίσσεται από το παρόν προς το παρελθόν και μετατρέπει το εναρκτήριο συμβάν σε δραματουργική κορύφωση— και που αξιοποιεί τόσο ακριβείς διαλόγους όσο και εύστοχους, συγκινητικούς μονολόγους, χωρίς να δίνει φωνή στο θύμα ούτε στους συγγενείς του. Ένα έργο που προκαλεί αγωνία και, στο τέλος του, μας χτυπά αλύπητα στο στομάχι. Ο Guix μάς προσφέρει έναν τρόπο να δούμε, μας τοποθετεί ως αναγνώστες εκεί όπου δεν βρισκόμασταν, ώστε να μην μπορούμε πια να μη δούμε• όχι όμως ως παρηγοριά, αλλά ως συνομιλία ανάμεσα σε συνειδήσεις.
“Είναι ένα από εκείνα τα έργα που σε συγκλονίζουν, σου γεννούν ερωτήματα και σε κρατούν σε σκέψεις πολύ καιρό αφότου έχεις φύγει από το θέατρο». David Àvila, Catalunya Ràdio
*Η λέξη Dirty γράφεται στον τίτλο με 3 r, ώστε όταν προφέρεται να ακούγεται σαν γρύλισμα θηρίου, όπως επισημαίνει ο συγγραφέας
Απόσπασμα
12 Φεβρουαρίου 1993
Ο Τζον Βέναμπλς και ο Ρόμπερτ Τόμσον , δέκα ετών, απάγουν τον μικρό Τζέιμς Μπάλτζερ, δύο ετών. Αφού τον περιφέρουν στο Λίβερπουλ, τον βασανίζουν μέχρι θανάτου. Στη συνέχεια, εγκαταλείπουν το σώμα του πάνω στις γραμμές του τρένου.
1994
Τα δύο παιδιά, που παρουσιάζονται στη δίκη ως Boy A και Boy B, δικάζονται ως ενήλικοι και κλείνονται σε δύο κέντρα υψίστης ασφαλείας για ανηλίκους. Δεν θα ξαναδούν ποτέ ο ένας τον άλλον. Ο δημοσιογράφος Ντέιβιντ Τζέιμς Σμιθ γράφει το βιβλίο The Sleep of Reason, βασισμένο σε συνεντεύξεις με τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση. Οι Cranberries συμπεριλαμβάνουν στο νέο τους άλμπουμ το τραγούδι The Icicle Melts, όπου μιλούν για την απαγωγή του μικρού Μπάλτζερ.
2001
Ο Βέναμπλς και ο Τόμσον αποφυλακίζονται σε ηλικία 19 ετών. Τους έχει δοθεί νέα ταυτότητα, με σκοπό την επανένταξή τους στην κοινωνία.
2004
Ο Τζόναθαν Τρίγκελ εκδίδει το μυθιστόρημα Boy A, βασισμένο εν μέρει στην αποφυλάκιση ενός από τα δύο αγόρια και στην επανένταξή του στην κοινωνία με νέα ταυτότητα.
2007
Ο Andrew Garfield πρωταγωνιστεί στην κινηματογραφική διασκευή του Boy A, σε σκηνοθεσία John Crowley.
2010
Η τραγουδίστρια Amy Macdonald ηχογραφεί το τραγούδι Spark, αφιερωμένο στον μικρό Μπούλγκερ. Ο Βέναμπλς φυλακίζεται ξανά, κατηγορούμενος για διακίνηση υλικού παιδικής πορνογραφίας.
2013
Ο Βέναμπλς αποφυλακίζεται.
2017
Ο Βέναμπλς φυλακίζεται ξανά για τις ίδιες κατηγορίες.
2018
Παραμένει μυστήριο πού βρίσκεται ο Ρόμπερτ Τόμσον .
2019
Η μικρού μήκους ταινία Detainment, σε σκηνοθεσία Βίνσεντ Λαμπ, προτείνεται για Όσκαρ καλύτερης ταινίας μικρού μήκους στην κατηγορία της μυθοπλασίας. Η μητέρα του μικρού Μπούλγκερ κάνει ό,τι μπορεί για να εμποδίσει την προβολή της. Το BBC προβάλλει τη σειρά The Victim, του Rob Williams, στην οποία ένας άντρας δέχεται επίθεση επειδή τον μπερδεύουν με έναν διαβόητο δολοφόνο που, όταν ήταν παιδί, είχε διαπράξει ένα φρικτό έγκλημα.
2022
Ο θίασος Las Bestias ανεβάζουν μια παράσταση όπου αφηγούνται όλη αυτή την απίστευτη ιστορία και της δίνουν τον τίτλο Dirrrty Boys.
Εισαγωγή:
το παρόν
35.
—
Αφηγητής 1: Το έργο που πρόκειται να δείτε έχει ένα πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό, που πρέπει να το μάθετε αμέσως τώρα, πριν αρχίσουμε: βασίζεται σε ένα αληθινό γεγονός. Ένα αληθινό γεγονός που συνέβη πριν από πολλά χρόνια, τριάντα τρία για την ακρίβεια, αλλά οι συνέπειες του φτάνουν μέχρι σήμερα.
Αφηγητής 2: Επομένως, είναι πιθανό το έργο να εξελιχθεί• αν κάποια στιγμή εμφανιστεί μια νέα, σημαντική πληροφορία σχετικά με το γεγονός στο οποίο βασιζόμαστε, θα αλλάξουμε την πρώτη σκηνή.
Αφηγητής 1: Ίσως η σκηνή με την οποία θα αρχίσουμε σήμερα, την επόμενη εβδομάδα ή τον επόμενο μήνα να είναι η δεύτερη ή η τρίτη. Ποιος ξέρει.
Αφηγητής 2: Η πραγματικότητα ξεπερνά πάντα τη μυθοπλασία και, στη δική μας περίπτωση, καθορίζει επίσης τον ρυθμό του έργου, τη διάρκειά του, την αρχή του.
Αφηγητής 1: Η μυθοπλασία υποτάσσεται στη δικτατορία της πραγματικότητας, η πραγματικότητα παραμορφώνεται από τη μυθοπλασία.
Αφηγητής 2: Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό είναι ένα θεατρικό έργο, και σ’ εμάς, τους ανθρώπους του θεάτρου, αρέσει πολύ να λέμε ψέματα.
Αφηγητής 1: Και στους θεατές, το ξέρουμε καλά, αρέσει πολύ να σας εξαπατούν. Όσο περισσότερο, τόσο καλύτερα.